Letra de Dos Martiños

-Pregoadas son as guerras de Francia con Aragón. ¡Pobre de min que son vello, guerras para min non son! ¡Mala seas ti muller que non me deches varón! Falou Dona Birolana con arrogante razón: -Non a maldiga, mi padre non lle bote a maldición. Deme as armas e o cabalo serei seu fillo varón. -Ténde-los cabelos longos, non os encubrirás, non. -Metereinos na armadura atados por un cordón. -Ténde-los ollos mimosos, non os encubrirás, non. -Eu baixareinos á terra cando pase algún varón. -Ténde-los peitos crecidos, non os encubrirás, non. -Deme un colete de ferro servirame de xubón. -Ténde-las mans moi branquiñas, non as encubrirás, non. -Deme seus guantes de ferro terei as mans de infazón. -Ténde-los pés miudiños, non os encubrirás, non. -Deme súas botas de ferro enchereinas de algodón.