Paroles de Skotta

skotta niður skarð skautar yfir barð illit í hyggju hefur heimafólkið sefur daginn áður dafnaði friður en dó svo á einni nóttu mildur þeyrinn á midnætti var orðinn mannskaðaveður á óttu vorið flúði vinda að handan og varga af öðrum heimi draugagangur i dalverpinu nú er dauðinn sjálfur á sveimi nú er dauðinn sjálfur á sveimi frost, þú mátt festa þinn fjötur við húsvegginn kynngi min kælir þil kæfandi ljós og yl skotta finnur skjól skriður yfir hól hallar sér í holu herðir frost með golu skotta húkir skammt fyrir ofan er skundar hann niður datinn blæs í frostið, blóðar á siðu hann er beygður maður og kvalinn gegnum litla glufu á veggnum hún gægist inn úr snænum draugur leikur við dreng og stúlku nú er dauðinn sjálfur á bænum nú er dauðinn sjálfur á bænum frost, þú mátt festa þinn fjötur við langeldinn kynngi min kæfir glóð krókna þá menn og fljöð ber hann þreyttur bál i kotið bæjargöngin gengur köld þróttur horfinn, þrekið brotið þetta eru málagjöld hlýnar mér er halir falla hatur nærir draugaþý heyrist skottu kjaftur kalla kveikir þú upp eld á ný? skotta skotta