Testo di Prolog - wielkie szczęście

Było kruche, niewielkie, było jasne, przejrzyste Uśmiechało się ufnie do wszystkich Nie groziło nikomu, nie wróciło do domu Moje szczęście, naprawdę niewielkie Może gdzieś tam, na liściu, zbyt zmęczone, usiadło A wiatr z liściem je porwał znienacka Potem z liściem porzucił i nie umie tu wrócić Z dalekiego, nieznanego miasta Może gdzieś usłyszało słowa, których nie znało Zapragnęło tych słów się nauczyć Słowa były zbyt wielkie, no, a szczęście, maleńkie Z ich ciężarem nie może tu wrócić Może, kiedy zmężnieje, zbierze siły, urośnie Odnajdzie mnie znowu wśród ludzi Moje szczęście niewielkie będzie silne i piękne Wielkim szczęściem do mnie powróci, powróci