Karanlığin İlahileri 가사

Yalnızlık dolanır mezarımın kuytu köşelerinde Ayışığı dans eder yıldızsız kalmış geceyle Uyanmaya korkan şafağın soluk derinliklerinde Bir kış sabahı kar bütün anıları örttüğünde Bulutlar güneşi gökyüzüne gömdüğünde Rüzgarlar bile bulamaz huzuru hiçbir yerde Ölülerin özlediği şafak geri dönmediğinde Yas tutanlar onların acılarını görmediğinde Sadece yalnızlık hatırlanır ölümlerin yıldönümlerinde Hüzün vardır uzak diyarların gecelerinde Acı dolu çığlıklar yükselir karanlığın içinde Ama artık geri dönemez ruhlar, hapsolmuşlardır kabirlerinde Karanlık beni sarıp kefenimi giydirdiğinde Ölüm örttüğünde üzerimi ipekten peleriniyle Hüzün ve gözyaşından başka birşey kalmadı geride Ağlamaklı çığlıkları duydum kendi mezarımda bile Dışarı çıkmak isteyenler bir yandan toprağı ittirdikçe Kurtlar bedenlerle ziyafet çekmeye gelince Kabusların gecelerden taşıp sabahlara girdiğinde Karanlığın ilahileri saracak seni uyuduğun yerde Çıkış yolu kalmayacak kötü ruhlar etrafını çevirdiğinde Bir demet ışık da sana huzur vermeyecek cennette olsan bile.