Biz Üç Kiþiydik 가사

Biz üç kiþiydik; Bedirhan, Nazlýcan ve ben Üç aðýz, üç yürek, üç yeminli fiþek... Adýmýz bela diye yazýlmýþtý daðlara taþlara, Boynumuzda aðýr vebal, koynumuzda çapraz tüfek... El tetikte kulak kiriþte Ve sýrtýmýz topraða emanet... Baldýran acýsýyla ovarak üþüyen ellerimizi, Yýldýz yorgan altýnda birbirimize sarýlýrdýk. Deniz çok uzaktaydý Ve dokunuyordu yalnýzlýk. Gece uçurum boylarýnda, Uzak çakal sesleri Yüzümüze, ekmeðimize, Türkümüze çarpar geçerdi. Göðsüne kekik süredi Nazlýcan, Tüterdi buram buram. Gizlice ona bakardýk, Yüreðimiz göçerdi... Belki bir çoban kavalýnda yitirdik Nazlýcan'ý, Ateþböcekleriyle bir oldu kýrpýþarak tükendi. Bir narin kelebek ölüsü býrakýp tam ortamýza, Kurþun gibi, mayýn gibi tutuþarak tükendi... Oy Nazlýcan vahþi bayýrlarýn maralý, Nazlýcan saçlarý fýrtýnayla taralý, Sen de gider miydin böyle yýldýzlar ülkesine, Oy Nazlýcan oy can evinden yaralý... Nazlýcan serin yayla çiçeði Nazlýcan deli dolu heyecan Göðsümde bir sevda kelebeði Nazlýcan ah Nazlýcan... Artýk yenilmiþ ordular kadar Eziktik, sahipsizdik Geçip gittik, parka ve yürek paramparça, Gerisi ölüm duygusu, gerisi saðýr sessizlik, Geçip gittik, Nazlýcan boþluðu aramýzda... Bedirhan'ý bir geçitte sýrtýndan vurdular... Yarýp çýkmýþken nice büyük ablukalarý, Omuzdan kayan bir tüfek gibi usulca, Titredi ve iki yana düþtü kollarý... . Ölüm bir ýsýrgan otu gibi sarmýþtý her yanýný Devrilmiþ bir aðaçtý ayýþýðýnda gölgesi Uzanýp bir damla yaþ ile dokundum kirpiklerine Göðsümü çatlatýrken nabzýmýn tükenmiþ sesi... Sanki bir þakaydý bu, birazdan uyanacaktý, Birazdan ateþi karýþtýrýp bir sigara saracaktý Oysa ölüm sadýk kalmýþtý randevusuna ah O da Nazlýcan gibi bir daha olmayacaktý... Ey Bedirhan; Katran gecelerin heyulasý, Ey Bedirhan; Kancýk pusularýn belasý Sen de böyle düþecek adam mýydýn konuþsana, Ey Bedirhan ey mezarý kartal yuvasý... Bedirhan mor daðlarýn kaçaðý Bedirhan mavi gözleri þahan Zulamda suskun gece býçaðý Bedirhan ah Bedirhan... Biz üç kiþiydik Üç intihar çiçeði Bedirhan, Nazlýcan ve ben Suphi...