Sprookje 가사

Er was eens, er was eens een tijd, jongen, heel lang geleden Toen werd eens per jaar heel de wereld nog wit en nog koud Die tijd heette winter, dan waren de sloten bevroren En over die spiegels daar strooide de zon dan zijn goud Dan haalde je vader op zolder zijn schaatsen tevoorschijn Twee ijzers waarop je kon glijden, heel ver en heel lang Dan had je een muts met een pluim op, een das om je oren Dan zag je de kleur van een appel op iedere wang Er was eens, er was eens een tijd, als het eventjes wilde Dan viel er een vracht witte vlokken gewoon maar vanzelf Die noemden ze sneeuw en die bleef soms wel wekenlang liggen Daar maakte je vader een pop van zo groot als hijzelf Hij kreeg een gezicht en een hoed en zo stond ie te pronken Zo lang als die winter, zo lang als die kou er nog was En dan kwam de zon weer en smolt 'ie en kijk, op een morgen, Dan lagen er enkel nog twee zwarte kolen in 't gras Er was eens, er was eens, er was eens, er was eens, er was