Ilun-ikarak 가사

Ilun-ikarak azken argia uxatu dizu urrutira, zeru-sapaian izar bakanak itzal etzanei begira, ilun-txintako sorgin-usaiak espazioan dirdira.(Bis) Mendi-hegitan argi-oroitza eguzkiaren keinua, baso beltzean hosto-firfira gauezkoen erreinua. Itsas-txoriak txio-txioka harat-honako haizetan, berde argien edertasuna more motelduz uretan, txalupa geldi kulunkarien isladarekin hizketan.(Bis) Parke ixileko banku txuria ezpain beroen lankide, antsi zaharrak zantzu berritan bihotz gordinen senide, tristura hegan paseatzen da arratsaren solaskide.(Bis) Gau-ezkilaren oihartzun hotsa irrixtatzen da kolokan, zirrrara mutu baten gisara maitearen soinekoan, bakardadea sekretuekin korapiltzen den zokoan.(Bis) Itxas-aideak gesalez dakar murmuriozko solasa, suspiriotan ezin jarioz pena lurrinduen hatsa, haize boladak txikordatzen du maiteminduen jolasa.(Bis)