Hafið 가사

ÞÚ, haf! Sem ber tímans og harmanna farg þÚ hugraun mér vekur Í hjarta mér innst, þá þú brýzt um við bjarg þAð bergmála tekur ÞInn niður er hryggur, þinn hljómur er sár Pú hrellir svo muna Sem brimdropinn hver væri beiskasta tár Hvert báruhljóð stuna Og dimmur var ægir og dökk undir él Var dynhamra-borgin Og þá datt á náttmyrkrið þögult sem hel Og þungt eins og sorgin Við hafið eg sat fram á sævarbergs stall Og sá út í drungann þAr brimaldan stríða við ströndina svall Og stundi svo þungan