Brúnin 가사

vindur berst af hafi, virði fyrir mér vanga ungrar stúlku sem við hliðina á mér er munnurinn er opinn, mórautt rennur blód menn eru á leiðinni, ég heyri nálgast hljóð konan andar ennþá, kannski munum nást klettabrúnin afdrepið í forboðinni ást get ég varla losað grjót úr minni hönd gaf ég höggið? voru á mér álög eða bönd þeir látum ekki linna ef liggjandi mig finna með henni sem ég frelsið fann við máttum feluleiki spinna þeir bana okkur báðum þeir berja vopnum snjáðum hún svarar ekki, dauðadæmd ef vaknar dísin ekki brádum saman munum lífið láta liggi ég við þetta vif ef ég bara ekkert játa ætti mér að gefast lif hennar drýpur blód á blettinn bærist særð og falleg hönd niður henni kasta klettinn kvikar sjórinn burt frá strönd