Ljósið 가사

ljósið dansaði, logar skinu það létti okkur veturinn, hrakti burtu kala ákaft brann i eldstæðinu sá ylur veitti svöngum ró skall á torfinu vestanvindur sem vakti ótal óhreinar hugsanir af dvala fingur alla frostið bindur er fýkur lif úr östkustó stakkur minn er storkinn köldu blóði stendur hagl og illska mér í fang þungfær liggur þröngur bæjarslóði þreytist ég við dimman éljagang ljósið andaðist, logar dóu við lágum tvö í myrkrinu, heyrðum börnin gráta tíðin var of góð á góu nú geldur harpa fyrir það draugagaddurinn bítur beinin hvað bældi niður glóðina? það er snúin gáta hlusta ég á vesæl veinin og verð að koma mér af stað niðadimm og náköld brennir móðan nálgast hjáleiguna, allt er hljótt fimbulnæturfrost mig setur hljódan ferja þarf ég eldinn heim í nótt í nótt fraus á tjörn í nótt dóu börn í nótt frusu litlar hendur í hel sem höfðu áður leik að legg og skel í nótt fraus á tjörn brýst ég heim að bæjarskör ber með hnefa hurð af hjör birtan sýnir liðin lik lokk af enni þeirra strýk konan fölnuð, börnin blá bædi liggja, hún þeim hjá kaldan horfi köstinn í kveiki ég upp eld á ný? kveiki ég upp eld á ný? littu út um ljórann, vinur og leyfðu mér að kveðja þig skálinn allur skekst og hrynur þá skotta vildi gleðja sig