Onbevangen 가사

Hoort het gedreun van den oorlog Die eeuwig woedt en ons bloed laat stromen Een goede nachtrust heeft men lang niet gehad Boze dromen tonen wat gaat komen Dra het oord is gevestigd Zal de welvaart vormen, de stam vergroten Men belove met hoofd geheven Eervol en trots hun ziel te geven Zij zijn onbevangen Naïef zijn de kind’ren van het woud Eenmaal ontkomen is er niets dat hen weerhoudt Van het treden in de sporen van hun held Die hen bij terugkeer de verhalen vertelt Met doodsgevaar, volbreng ik mijn plichten Verman ik mij en is de streek in mijn gevang Door mijn bevelen dapper te verrichten Verstrijk ik roem waar ik zo hevig naar verlang Schouw het gezicht van de welstand Door moed en gave in stand gehouden Met de hartstocht voor het voortbestaan Natuur nabij heeft doen benauwen Diep in de nacht vormt een drogbeeld De verschijningen der duisterheden Angst en moeheid met trots verslagen Wordt het woud met moed betreden Zij zijn onbevangen Naïef zijn de kind’ren van het woud Eenmaal ontkomen is er niets dat ze weerhoudt Van het treden in de sporen van hun held Die hen bij terugkeer de verhalen vertelt Ik doorsta stromende regen Bewapend ren ik door de bossen van weleer Opgegroeid in een huis vol strategen Verzet ik mij en volg ‘k mijn laatste dag de heer Door weerzin bezeten Door vader geëerd Door goden verstoten De duistere wouden ingekeerd Dwalend in het avondrood Jagend op de laatste vacht Klinkt een dreun die het oor verdooft Door gewekte reuzen opgewacht Ontwapend in een ommezien Gestraft door diens besmeurd gemoed Kruipend terug naar huis begeven Waar vader zijn zoon ‘s morgens treft in bloed