Madrigal da Lúa 가사

Na profundidade do bosque Non hai sombra que me protexa Dos perigosos encantos Da túa branca beleza Raiña da escuridade Tortúrasme coa túa presenza Mentres no meu interior Transmútase a miña esenza Oh lúa, paradoxa inmortal! A túa luz brila nos meus ollos Pero o teu feitizo corre polo meu sangue e os designios das estrelas guíanme... Non! a súa voz confúndeme... Esperto, A Néboa cúbreme nun leito de musgo Mentres o recordo dun sono Golpea a miña conciencia A loucura abrázame coa súa sonrisa Cando un reflexo de prata rasga O meu peito e observo ó meu lado o corpo tendido e o orballo cubre o meu rostro inerte...