Rubens کے بول

Ze hielden toen nog feesten Die nu niet meer bestaan Ze dronken en tempeestten Bij nacht en volle maan Die hagelblanke dames Wulps en mals en vol van vel Die Rubensiaanse Venussen Ze kenden 't leven wel Bij al die overdadigheid Hield een het hoofd nog koel Hij gaf de teerste kleuren weer En koos zijn vrouwen zwoel Dan schilderde hij 't warme Volle leven van ze af En toen 't gekonterfeit was Ging hij rusten in zijn graf Ze zijn zo roos en smakelijk Ik weet niet hoe het komt Dat vrouwen blijven kijken op eens onsje of een pond Als je al die appetijtelijke Vrouwspersonen ziet Dan denk ik, kijk es Die barokkers waren heus zo stom nog niet Als ik Helene zie mijmeren Vanuit haar gulden lijst Haar kriekenrode mondje zie Haar leden goedgespijsd Dan kijk ik met wat weemoed Naar mijn eigen vege lijf En hoop ik vurig dat ik niet Voor altijd sprokkelmager blijf