Nón کے بول

Sólbrot yfir nátthaga læðist sifji nætur, stelur minni sálarró Þögnin þung sem blóð brestur tónn eitt sinn fagur Kyrrð í vetrarríki Myrkrið mýkir glætan gul gæðir kuldann hlýjum yl er nótt fellur á ný nóttin þung sem blý Fönnin kæfir sumarilm Vetur tekur yfir Vonin kom með vorinu en lifði ekki lengi hér á Góumánuðum dó í ánauðum stoltið drap þá veiku von Kyrrð í vetrarríki Rökkvar yfir lífi okkar úr fjarlægðinni fögur er ástin vorboðin hjartans vorboðinn nú grafin er í fönn Vetur tekur yfir Mjúkir tónar mosans sofa í djúpu vetrarhúmi dúnmjúk skýin étin upp af nöprum grámanum Sefur illum svefni, í hvaða litum dreymir þig? Læðist litlaus nóttin kannski inn í huga þinn? Ekki fann ég guð í gömlu bókaskruddunum né hamingju í flösku, ekkert lýsti mína leið Drápu niður fæti illar draumfarir Samviskan nagar sálarhræ í illri neyð