Vader کے بول

't Mooiste beeld wat ik van m'n vader heb Is op die stoel in de zon, voor de deur 't Mooiste beeld wat ik van m'n vader heb Is op die stoel voor de deur, in de zon Achterover leunend tegen die witte muur Die witte muur, die warm was van de zomer Zo zat 'ie daar, een man van vierenveertig jaar De laatste maanden van z'n leven Zo zat 'ie daar, te wachten op de duiven En hij keek maar naar die hemel, naar de wolken in de lucht En als die duiven dan kwamen, dan stond 'ie op En dan riep hij hun namen: "Duufke, duufke" Met die zachte stem, die ik nog altijd hoor Ik was veertien toen ik hem verloor 't Was op een zondagmiddag in de zomer En de zon scheen op die witte muur Hij glimlachte en sloot z'n ogen Toen is 'ie met de duiven weggevlogen