Maleren کے بول

Eg e ein malar. Gi meg torg og smau og trengsel. Gi meg mennesker så leve forkrøpla liv, ein villkatt så e dau, ein ærlige arbeidsmann så står og streve. Eg eige tusen fargar. Me palett og pensel ser eg godt. Alt har eg sett. Det vakraste e ekta, ikkje fraser. Ein e'kje fant om ein e kledd i laser. Eg like ikkje skreddarsydde menn. Eg kan'kje mala støvfri mannekengar. Eg like ikkje uvenns gode venn og kler så alltid henge på ein hengar i fylte garderobar. Eg har fått min egen barndom basta i et slott! Eg like skjeive typar, trøtte slavar med rynketekst av skitne, små bokstavar. Eg like ikkje medvind, gratis fart. Eg like ikkje motstandslause dagar. Eg kan'kje mala kvitt så aldri svart har sota med fortvilelse og plagar. Eg like ikkje gudelige glis så telle penger. Fins et paradis, då må det vær' for horene og skyggen så prektigheten alltid vende ryggen. Eg malte på Montmartre i Paris