Rómeó Og Júlía 歌词

Upp í risinu sérðu lítið ljós heit hjörtu fölnuð rós. Matarleifar bogin skeið undan oddinum samviskan sveið. Þau trúðu á drauma myrkrið svalt, draumarnir tilbáðu þau. Fingurnir gældu við stálið kalt, lífs vökvan dælan söng. Draumarnir langir runnu í eitt dofin þau fylgdu með. Sprautan varð lífið, með henni gátu breitt, því sem átti eftir að ske. Upp í risinu lágu ófu sinn vef, óttann þræddu upp á þráð. Ekkert gat skeð því það var ekkert ef, ef vel var að gáð. Hittust á laun - lék´ í friði og ró í skugganum sat Talía. Hvítir hestar drógu vagninn með Rómeó, við hlið hans sat Júlía. Trúðu á drauma-myrkrið svalt draumarnir tilbáðu þau. Rómeó - Júlía, Rómeó - Júlía. Þegar kaldir vindar haust sins blása, naprir um göturnar. Sérðu Júlíu standa bjóða sig hása, í von um líf í æðarnar. Því Rómeó villtist inn á annað svið, hans hlutverk gekk ekki þar. Of stór skammtur stitti þá bið, inn á klósetti á óþekktum bar. Hittust á laun - lék´ í friði og ró í skugganum sat Talía. Hvítir hestar drógu vagninn með Rómeó, við hlið hans sat Júlía. Trúðu á drauma-myrkrið svalt draumarnir tilbáðu þau. Rómeó - Júlía Rómeó - Júlía Rómeó - Júlía Rómeó - Júlía