Utgard 歌词

Longt frå grøne bakkja, longt frå trygg ei hamn Longt frå yre stima, sakne trossa alle namn Skarvasteidn i dvale, frosti i fengslande søvn Lat meg atter ein gong sjå noregs vår igjen Å han minnast fjordens bølgjande hav der fjella set sine røte Der han djupt inni skogens grønkledde sal såg huldra sat sine føte Daudn e slek ein freistande frende Han dreg bittert og sakte or sjelo Ingjen treng eg gøyma for Eg e med meg sjølv Slukt av have, slukt e dei Kun eg e med meg sjølv So alt anna vegra seg e tio fremst tå dei Ho herska øve kver ein mann og skjenka dei sin lovnad Ei trøyst eg finn i denna stille sorg at han ikkje fekk tak på dei andre Den uendelege stille heim, e bare t kjenne for meg Kvert slag da kjempast no, sjølv om da med rim i mine åra bere Ein fryd da va å døy på denna plass...å han minnast Å han minnast kvista so kviskra i vind der garden held seg ved like So sole leika me båskap og tind so spegla seg i hans rike